Hardlopen | Down under obstacle run

Brightmorningdew LIFESTYLE 8 Comments

Afgelopen zaterdag was het dan zo ver, mijn eerst obstacle run. Op een avondje met vrienden heel wat maanden eerder werd ik op slinkse wijze enthousiast gemaakt voor iets waarvan ik NOOIT had verwacht het te gaan doen. Sporten in de modder?? En het hardlopen nog moeilijker maken door obstakels waar je vrijwillig overheen gaat? Ik dacht het even niet hoor…

Maar daar stond ik dan toch heel enthousiast en iet wat bibberend (van kou en een beetje angst) aan de start zaterdag. Robbert mee als morele support, tassendrager én prive fotograaf, wat een luxe! Nu twee dagen later zit ik met het laatste beetje adrenaline dit stukje te typen, lees snel verder voor het verslag!

De dag begint zoals iedere andere dag in het weekend, ik probeer een beetje uit te slapen maar stiekem gieren de zenuwen al door mijn lijf. De whatsapp met de andere deelnemers staat ook niet stil “wat doen jullie aan?” “wat hebben we ontbeten” vliegen mij om de oren, niet veel later worden de eerste foto’s van de obstakels gedeeld. Ik zie monkey bars en de moed zakt mij in de schoenen.. dat kan ik toch helemaal niet? Vertwijfelend eet ik mijn ontbijt (scrambled eggs, kalkoen bacon en een broodje) en besluit ik uiteindelijk dat het korte mouwen worden, lets go!

Zo, in de auto op naar Utrecht om te verzamelen… Ik probeer het verslag zo veel mogelijk in de juiste volgorde te vertellen, helaas laat mijn geheugen mij een beetje in de steek en weet ik niet meer precies welk obstakel nou eerder of later was, vergeef mij als ik de volgorde dus een beetje overhoop heb gegooid ;)!

KM 1 -3

Eenmaal aangekomen op het terrein is het echt KOUD! En zie ik daar een ski schans waar we tegenop moeten klimmen, en moeten we ZWEMMEN?!?! Het water is net niet meer bevroren, zijn ze helemaal gek geworden?! “Niet aan denken, het word vast leuk” spreek ik mezelf intern streng toe. Tijd voor een groeps foto, even opwarmen en dan gaan we al. No way back, doei Robbert.. tot straks (hoop ik)!

 

En 3,2,1 START! Daar gaan we over het mulle zand. Zand loopt zwaar kan ik je vertellen, zeker als je een asfaltlopertje bent zoals ondergetekende. Het duurt niet lang tot het eerste obstakel in zicht komt, 4 picknick tafels. Zonder al te veel moeite hups ik over deze tafels heen “dit gaat mij nog lukken ook” denk ik terwijl ik mijn route vervolg. Deze optimistische gedachte was maar van korte duur, ik hoor mensen in het water plonzen. “NU AL?!?!” is het enige wat ik denk, ik heb het nog koud.. zo warm ik nooit meer op! Maar voordat ik het weet sta ik tot aan mijn heupen in een vieze baggersloot en glibber ik verder op het parcours. Ik ben hier nog erg bang om te vallen en vies te worden (ik geloof denk ik nog dat ik redelijk schoon kan blijven) dus ik raak al snel achterop. Niels heeft dit redelijk snel door en trekt mij (letterlijk) door een barrière, ik begin het zowaar leuk te vinden! Het einde van dit stuk van het parcours is alweer in zicht en we mogen op de kant klimmen. Nu klinkt dat makkelijk dan dat het is met al die gladde blubber, gelukkig staat daar Mark om mij er uit te trekken, thanks!

Dit is ook het moment dat onze kleine camera nog maar een foto kan maken, deze bewaren we dus en de rest van het parcours maken we dus bijna geen foto’s meer. Nat en met schoenen vol modder lopen we nu verder tot we bij ingepakte hooibalen komen. Met hier en daar een voetje kom ik daar nog best prima overheen en loop ik zonder noemenswaardig probleem naar het volgende obstakel. Daar zie ik twee keer een MEGA klimrek waar je op en af moet klimmen. Ik probeer mijn knikkende knieën te negeren en ik besluit gewoon om zonder na te denken op dat ding te klimmen. Met wat kleine aanwijzingen slinger ik mezelf over de rand en klim aan de andere kant naar beneden, zo dat gaat beter dan ik had verwacht.

Na dit obstakel komen we bij het obstakel waar ik mijn eerste faal moment beleef. We moeten van een stijger afspringen en naar de kant zwemmen, makkelijk toch? Ik spring enthousiast achter de rest aan, zonder na te denken over hoe koud dat water is. De klap in het koude water zorgt er echter voor dat ik niet direct lucht krijg. Gevolg? Een kleine paniek aanval waardoor ik écht geen lucht meer binnen krijg. Thank god voor de sterke mannen in mijn team (bedankt Martijn & Niels) die (hoe koud het water ook was) er in sprongen om mij naar de kant te sleuren. Eenmaal op de kant was ik alweer snel op adem, een deuk in mijn ego een een levensles rijker.

Hierna volgen wat hordes en weer wat ingepakte hooibalen. Er staat geen kilometer markering langs de route dus ik heb geen idee hoe ver alles exact is maar ik gok dat we nu op ongeveer 1,5 kilometer zijn. Anderhalve luttele kilometers en ik ben al best een beetje kapot. Dit is toch echt wel wat anders dan mijn rondjes Amsterdam! Het volgende obstakel is een redelijk steile muur die je met een touw moet opklimmen, deze sla ik over het is glad en ik moet straks wel nog 3 weken op een beurs gaan lopen.

Vervolgens komen we bij de gevreesde monkey bars, gelukkig zie ik al snel dat je er omheen kan klimmen. Dat is geen vals spelen, dat noem ik pragmatisch ;)! Ik loop verder en zie weer water en ik voel de angst voor weer een paniek aanval. Gelukkig is daar (weer) Mark om mij te helpen. “Hou mijn hand maar vast, dan gaan we samen” en als een echt mietje ga ik door het water, gelukkig dit keer zónder paniek aanval. De kleine slootjes zijn een stuk minder koud dan dat meer waar ik in plonsde!

Vervolgens komen wij bij een flinke bak modder waar wij doorheen mogen tijgeren. Kijk nu ik toch al vies en nat was werd ik hier stiekem best enthousiast van.. dit is ook duidelijk op mijn gezicht te zien.

YAY Modder! Hier tijger ik mezelf zonder al te veel problemen naar doorheen. Mijn mineralen worden ook direct aangevuld als ik in mijn enthousiasme een beetje modder binnen krijg. Ik moet ook leren om niet te sporten en te praten tegelijkertijd 😉

Na het modderbad maken we even een groepsfoto die ik uit respect voor de rest níet ga delen, weet niet hoe leuk ze het vinden om met hun hoofd onder de modder op internet te staan ;)! Daarna klimmen we een klimrek van touw over, je kent ze waarschijnlijk nog wel uit de speeltuin van vroeger.

Daarna steken we de weg over een gaan we naar een terrein waar de obstakels meer bestaan uit hellingen en afdalingen dan uit echte klim obstakels, ik denk dan nog dat ik het ergste heb gehad. De eerste paar kilometers zitten er op, maar de zwaarste kilometers moeten nu nog komen. Bij het oversteekpunt komen we Robbert tegen, ik probeer op het obstakel te klimmen maar het lukt mij niet direct dus ik ren er omheen naar robbert en help hem om wat leuke foto’s te maken van de rest.

Het begint het te regenen en krijg ik het zwaar, ik sla het klimmen over een container ook over omdat de rij mij te lang is en de rest alweer verder is en ik heb juist nu mijn team nodig om de route af te maken. Ik merk dat als je eenmaal een obstakel overslaat dat het makkelijker word om te accepteren dat het ook leuk is als je níet elk obstakel haalt, klimmen is niet mijn sterkste punt. Als ik beter getraind was had ik misschien wel wat meer gebaald maar ik stond nu al erg te kijken van de dingen die ik wél deed en kon.

Kilometer 3-6

Nu ben ik echt kwijt wat wanneer kwam, ik kan mij vooral heel veel hellingen, heuvels en ongelijk terrein herinneren. Mijn bovenbenen leken wel in brand te staan en ik kón gewoonweg niet meer. De stukken die naar beneden gingen besloot ik dan ook gewoon een beetje op mijn billen naar beneden te glijden, weer pragmatisch hé ;-)! De wind steekt hier ook op en ondanks dat de modder wel een beetje isoleert word het toch wel érg koud nu.

Het volgende water obstakel komt in zicht en ik ben zowaar opgelucht, het is op dit moment namelijk warmer ín het water dan erbuiten. Ik zwem dan ook extra rustig door dit kleine poeltje en klim met een beetje tegenzin uit het water. De rest loopt nu écht al ver voor mij, Niels roept mij en stelt voor dat ik de bocht een beetje afsnijd. Het mag geen verassing zijn dat ik dit doe, helaas word ik betrapt door mede lopers die overigens erg moeten lachen om mijn “jullie zien niets, ik ben een Ninja”. Helaas hoor ik later dat ook Robbert mijn Ninja actie heeft gezien.. strafpunten voor Daantje dus.

Na mijn afsnijd actie denk ik dat het alweer bijna tijd is om ons richting de finish te begeven. Niets is minder waar, we moeten weer helemaal terug naar die eerste helling die we namen op dit terrein. Mijn “Moeten we weer HELEMAAL terug??” gaat dan ook door merg en been, ik kan en wil niet meer. Waarom doe ik dit? Waarom vind ik dit leuk, waarom vind iemand dit leuk? Als we terugkomen bij de helling zie ik een mega glijbaan en daar mogen -wat zeg ik, moeten!- wij af. “Oke, oke ik geef toe dit is dan wel weer leuk” roep ik terwijl ik lekker naar beneden glijd.

Nu zijn wij er echt bijna! Nog wat autobanden en drie modderheuvels op klauteren en dan is de finish in zicht.

Vlak voor het einde moeten wij op een soort opblaas obstakel het slootje over, het is hier alleen erg druk en als ik dan ook nog eens het water in val besluit ik gewoon zwemmend naar de overkant te gaan. Dat is óok een obstakel en het water is wederom warmer dan wachten!

De finish en de hottub die daarbij hoort kan ik nu ongeveer ruiken. Nog een keer onder een net door en daar is de finish! Jennifer -de bikkel- klimt wel nog de ski schans op om zichzelf in het water te laten plonzen, ik zwem er echter omheen. Ik durf mij na de paniekaanval van eerder niet meer zomaar in het water te laten plonzen.

Eenmaal op de kant zie ik dat Jennifer al op de schans staat, ik moedig haar dus nog even aan voordat ik tevreden in de hot-tub spring, eindelijk klaar!

Mijn eerste obstacle run zit er op, ik heb een paar obstakels niet of half gedaan, dat vind ik echter niet heel erg. Ik had echt niet genoeg getraind en sommige dingen waren gewoon niet verstandig om te doen. De dingen die ik wél deed zijn daar niet minder door en ik heb ook nog eens een ontzettend leuke dag gehad! Ik wil voor een volgende keer wel wat meer trainen, voornamelijk mijn armen verdienen wel wat aandacht, en hem dan uitlopen inclusief álle obstakels. Ik heb in elk geval de smaak te pakken en weet zeker dat dit níet mijn laatste obstacle run gaat zijn!

Net als met hardlopen denk je tijdens de run “waarom doe ik dit?!” en na de run is het zo een kick dat je alleen maar ” wanneer gaan we weer?!” kan denken.

Hebben jullie al wel eens een obstacle run gedaan? Wat vonden jullie daarvan.

 

Brightmorningdew

Comments 8

  1. Ik had niet verwacht dat er zo veel obstakels zouden zijn! En wat veel leuke actie foto’s zijn er gemaakt! Ziet er super tof uit (nu wil ik ook een keer!).

    Even iets anders: alvast een hele goede reis en heel veel plezier in China!!

  2. Leuk verslag en wel zuur dat het water zo koud was, al is die hottub dan extra fijn. Ik doe eind mei mee met een survivalrun in mijn eentje.. wel een beetje eng zonder hulp maar ik heb er wel heel veel zin in!

  3. Wat stoer en goed van je dat je hebt mee gedaan! Ook een erg leuk verslag! Ik heb nog nooit meegedaan, maar staat nog wel op mijn 2 do lijstje, dus ooit….

  4. I simply want to tell you that I am just newbie to blogs and certainly liked this web-site. Very likely I’m likely to bookmark your blog . You absolutely come with good posts. Thanks a lot for revealing your blog.

Laat mij weten wat jij vindt!